Museum Arnhem
De persoon op het schilderij lijkt haast licht te geven. Om dat magische effect te krijgen, gebruikte Anya Janssen alleen verf, geen elektronische hulpmiddelen. De vervaagde schildertechniek verwijst naar de vervaging van grenzen tussen het innerlijk en het uiterlijk van mensen en de verschillende levensfasen die een mens doorloopt. Op dit portret van een Arnhemse kunstenaar zijn op het naakte bovenlichaam zijn tatoeages en sporen van gendertransitie te zien.
Anya Janssen portretteert mensen in een levensechte, fotorealistische stijl met een sciencefictionachtige uitstraling. Hoewel de werken soms fotografisch of door de computer geproduceerd lijken, bereikt Janssen deze zeer naturalistische uitstraling met olieverf en penseel. Ze schildert laag over laag, waardoor de voor haar werk typerende onscherpte ontstaat. Dat zorgt voor een dromerige sfeer in haar schilderijen. Deze techniek past goed bij Janssens thematische interesse in de vervaging van grenzen tussen cultuur en natuur, tussen verschillende levensfasen van mensen en tussen hun innerlijke leven en hun fysieke omgeving. Haar schilderstijl is geïnspireerd op de negentiende-eeuwse Romantische schilderkunst, maar evenzeer door populaire cultuur als horrorfilms, heavy metal en tatoeages. Ze schildert figuratief, maar op de grens van werkelijkheid en fantasie.
In het begin van haar carrière schilderde Janssen vooral zichzelf, later juist anderen. Sinds het begin van de 21e eeuw komt haar belangstelling voor het begrip identiteit in het bijzonder tot uiting in schilderijen van jonge mensen. De modellen voor deze portretten vindt ze vaak in haar kennissenkring. Janssen is gefascineerd door mensen op een kruispunt in hun leven, dat kan het overgangsproces van kind naar volwassenheid zijn, maar kan ook de fluïde identiteiten van de geportretteerden betreffen. Die transformatie van haar modellen kan in haar werk psychedelische of sciencefictionachtige vormen aannemen, door de schilderkunstige suggestie van beweging met een soms duizelingwekkende kijkervaring van de beschouwer. Dit schilderij maakte ze van een bevriende Arnhemse kunstenaar. Diens naakte bovenlichaam vertoont tatoeages en sporen van transitie. Door het kleurgebruik lijkt de figuur licht te geven. De titel, Indigo Child, verwijst uiteraard naar de bijzondere blauwe kleur die Janssen gebruikte.
Het is Janssen niet te doen om het vertellen van een eenduidige geschiedenis of om het vastleggen van een bepaald moment. Met haar werk probeert ze te raken aan de onkenbare wereld die schuilgaat achter het zintuiglijk waarneembare. Met verwondering beschouwt Janssen de mensen om haar heen die ze weergeeft in monumentale portretten. Janssen:
Schilderen is voor mij een ultieme poging om dichter bij mensen te komen.
