In de film bevraagt Gufler de categorieën man en vrouw. Terwijl hij zelf een performance uitvoert, geïnspireerd op een beroemde performance van Ben d’Armagnac, toont een tweede scherm archiefmateriaal van normdoorbrekende vormen van queer- en transgender-seksualiteit. Het begint met twee vlakken. Eentje lichtblauw, het andere roze. Kleuren waarmee in de westerse cultuur het mannelijke en het vrouwelijke geslacht wordt geassocieerd. Maar is die tweedeling wel zo simpel te maken? Daarmee speelt kunstenaar Philipp Gufler in deze korte, experimentele film, waarin hij de tweedeling man-vrouw een draai geeft door middel van archiefmateriaal van androgyne lichamen en Guflers eigen uitdagende performance.

De voice-over spreekt een tekst uit van de negentiende-eeuwse schrijver en jurist Karl Heinrich Ulrichs, die pleitte voor decriminalisering van liefde tussen mensen van hetzelfde geslacht en zijn eigen vocabulaire ontwikkelde voor positieve zelf-identificatie.

De video-installatie van Philipp Gufler is momenteel te zien in de tentoonstelling Urning and Urningin. Language and Desire since 1864 bij kunstruimte Nest in Den Haag. Gufler cureerde deze tentoonstelling zelf, waarbij hij taal en queerverlangens onderzoekt en daarbij verbindingen maakt tussen het nalatenschap van Ulrichs en hedendaagse kunstenaars.