Ballet is van oudsher een kunstvorm geweest waarin esthetiek en sociale normen hand in hand gaan. In de negentiende eeuw bracht de Romantiek in de beeldende kunst en literatuur nieuwe thema’s die ook het ballet beïnvloedden. Thema’s zoals verloren onschuld, onbereikbare liefde en de dood werden centraal gesteld. Dit leidde tot de uitvinding van de spitzen, die danseressen in staat stelden om op de punten van hun tenen te dansen, wat hen een etherisch, bijna bovennatuurlijk uiterlijk gaf. De spitzen legden de nadruk op het voetenwerk van de ballerina en versterkten de genderverhoudingen in het ballet: de vrouwelijke danser werd symbool voor fragiliteit, terwijl de mannelijke danser als stereotype van krachtig en sterk werd neergezet. Dit patroon van genderverhoudingen werd lange tijd vastgehouden. In deze context was het ballet niet alleen een kunstvorm, maar ook een manier om de heersende sociale normen en genderrollen te bevestigen.

Om de draak te steken met het klassieke ballet richtte Ekathrina Sobechanskaya in 1972 de Original Trockadero Gloxinia Company op, een gezelschap van mannelijke dansers die klassieke balletten in drag uitvoerden. Met deze omkering van traditionele rollen brachten zij humor en zelfspot in het ballet. Voorstellingen zoals De Stervende Zwaan werden op een komische manier opgevoerd, waarbij de nadruk niet alleen lag op de schoonheid van de dans, maar ook op de mislukte sprongen, knakkende knieën en onhandige landingen. De Trockadero-dansers speelden met de verwachting van perfectie die het ballet doorgaans met zich meebrengt.

Deze aanpak benadrukte niet alleen de humor in ballet, maar ook de onderlinge competitie tussen dansers. In plaats van zich naar één leider te schikken, probeerden meerdere dansers tegelijk de aandacht te trekken. Dit fungeerde als een speelse kritiek op de machtsverhoudingen die vaak heersen binnen het klassieke ballet, waar de vrouwelijke ballerina de onbetwiste ster is.