In 1912 ontstond in Nederland de eerste homorechtenorganisatie. Het Nederlandsch Wetenschappelijk-Humanitair Komitee betoogde dat homoseksualiteit geen zonde of misdaad was, maar een fenomeen dat zowel natuurlijk als oud was.

Het (her)schrijven van de geschiedenis speelt dan ook een belangrijke rol in het activisme van wat nu de lhbtiq+-beweging heet. Er wordt nu al meer dan een eeuw gebouwd aan een ‘eigen’ geschiedenis, maar hoe ziet die eruit? En welke rol spelen ras en kolonialisme daarin?

Marijke Huisman belicht deze vragen aan de hand van de herinnering aan het Indische zedenschandaal van 1938-1939, toen zo’n tweehonderd Europese mannen in Nederlands-Indië werden opgepakt op verdenking van seks met minderjarige jongens.

Programma
14.30 uur: lezing (inloop vanaf 14.00 uur)
15.30 uur: vragen
16.00 uur: einde

Marijke Huisman (1972) is universitair docent Publieksgeschiedenis aan de Universiteit Utrecht. Haar onderzoek richt zich op de dwarsverbanden tussen maatschappelijke en academische geschiedbeoefening, toegespitst op emancipatoire geschiedenissen. De afgelopen jaren bestudeerde zij het herinneringsactivisme van de lhbtiq+-beweging. In juni verschijnt Queer geschiedenis van Nederland. De strijd om een eigen verleden bij uitgeverij Atlas Contact.